Skip main navigation
We use cookies to give you a better experience, if that’s ok you can close this message and carry on browsing. For more info read our cookies policy.
We use cookies to give you a better experience. Carry on browsing if you're happy with this, or read our cookies policy for more information.

Interpretatiemethoden

De rechter heeft ooit eens geoordeeld over een zaak die heel vergelijkbaar is met die van Anna en Abel. Toen vond de rechter dat:

‘[de] verdachte in staat [was] dat voertuig (weliswaar niet snel) vooruit of achteruit te bewegen, dan wel stil te laten staan, terwijl hij tevens het voertuig van richting kon laten veranderen en (mede daardoor) kon bepalen op welke plaats op de weg dat voertuig zich bevond. Onder deze omstandigheden moet verdachte worden beschouwd het voertuig te hebben bestuurd en was hij derhalve bestuurder in de zin van de WVW. Daaraan doet niet af dat verdachte niet achter het stuurwiel in het voertuig was gezeten en vanuit die positie de auto bestuurde in de meer gebruikelijke zin van het woord.’

De rechter oordeelde in een vergelijkbare zaak dus dat wat Abel deed ook onder ‘besturen’ valt.

Het interpreteren van een wettekst kan op verschillende manieren. Dit noemen we interpretatiemethoden. De rechter heeft een aantal methoden in zijn arsenaal, onder andere:

Grammaticale interpretatie: bij deze methode kijkt de rechter vooral naar de letter van de wet. Hierbij wordt een wettelijke term geïnterpreteerd met het oog op de letterlijke betekenis in het dagelijks spraakgebruik en het juridische jargon. Als de casus betrekking heeft op een specifieke sector (als de zorg of de bouw), kan de rechter ook rekening houden met de gebruikelijke betekenis die in die sector wordt toegekend aan een term.

Teleologische interpretatie: wat is het maatschappelijke doel van de wet? Welk gedrag wil de wet voorkomen of stimuleren?

Wetshistorische interpretatie: wat is het doel van de wetgever met deze wet? Hierbij wordt gekeken naar de ontstaansgeschiedenis van de wet. De rechter zal veelal kijken naar de parlementaire stukken die ten grondslag liggen aan de totstandkoming van de wet. Deze methode wordt door rechters vaak gebruikt.

Systematische interpretatie: een wettelijke bepaling staat vrijwel nooit op zichzelf, maar is een onderdeel van een heel systeem van regels. De betekenis van een regel kan soms worden afgeleid uit de plaats in het systeem.

Share this article:

This article is from the free online course:

Inleiding Nederlands recht: de eerste stappen in de wereld van het recht

University of Groningen

Contact FutureLearn for Support